Weblog - Archief




Het lijkt wel zomer
2013-03-06 21:36:47
We schrijven 5 en 6 maart 2013, en het lijkt wel zomer. Een beetje schuiven met de werktijden zorgt dat ik om 16u op de fiets kan zitten op deze eerste zonnige dagen van het jaar. Dinsdag bereikt het kwik nota bene 17 graden en woensdag niet veel kouder, en dat terwijl een dikke week geleden nog 5cm sneeuw viel. Toen ging het in wintertenue, maar nu gaat de korte broek aan. Weliswaar met ongeschoren benen, maar wie had er ook verwacht dat zo vroeg in maart de korte broek al aan kon.

Dinsdag het bos in op de crosser en met lekker harde bandjes wederom een nieuwe snelste tijd gezet (27m30s; 27.1km/u) en naast het vaste rondje (oude spoorbaanroute) ook de naburige aalsterhutroute gereden die ik alleen nog maar kende van besneeuwde omstandigheden en dus maar met moeite wist te herkennen van de eerdere rondgangen. Met veel korte bochten achter elkaar en heel veel boomwortels iets minder geschikt, maar daarom niet minder leuk. Na 48km kom ik thuis, ga douchen en als ik de woonkamer binnen loop is het donker.

Woensdag lonkte de racefiets en dus werd het een ommetje op de weg. Een rondje Lennisheuvel moet te doen zijn voordat het donker is. Ik heb vooraf de afstand niet nagezocht, maar weet wel dat ik moet doorrijden om op tijd terug te zijn. Het fietst verrassend licht en soepel na de vele bosritten over hobbelige zandpaden in de afgelopen weken en de snelheid zit er goed in. Met gemak rij ik boven de 35km/u terwijl de hartslag een stuk lager ligt dan ik gewend ben bij dergelijke snelheden. Op een stuk voor de wind gaat de snelheid omhoog en staat de teller op 41km/u terwijl het asfalt soepel onder de banden door glijdt. Bij terugkomst zijn er 75km afgelegd aan 34.1km/u (inclusief de stad uit en stad weer in). Zo vlot heb ik nog nooit gereden tijdens de eerste wegrit na de winterperiode.
Plaats een reactie Print Permanent link

Kan het nog sneller?
2013-02-23 15:27:08
Jazeker. Met de recente vorst is het parcours weer lekker hard bevroren. Wat extra lucht in de banden doet wonderen, want de tijd van vorige keer is uit de boeken, en hoe. Op het 'thuisparcours' (ATB route Waalre: Oude spoorbaanroute) stond mijn toptijd op 28m32, nu 25m47 waarmee de gemiddelde snelheid komt op 26.9km/u. Ook de drie rondjes die daarop volgen gaan onder de oude tijd, dus de bandendruk heeft duidelijk het verschil gemaakt (2.5 bar voor, 3 achter ipv 2 voor en 2.2 achter). Ook nu waren er nog verschillende punten waar ik heel wat seconden moest laten liggen, dus die tijd gaat er nog wel aan.

In het bos is het lekker toeven, maar door het open veld terug naar huis staat een straffe wind vol op kop en lopen de benen in rap tempo vol en is het kou lijden. De profrenners zijn vandaag weer van start gegaan op de weg (Omloop het Nieuwsblad), maar zullen het wel een heel stuk kouder hebben dan ik. Met al deze veldritten zal ik ongetwijfeld wat aan snelheid inboeten, maar dat pakken we later wel weer op. Qua temperatuur is het nu een heel stuk fijner in het bos :).
Plaats een reactie Print Permanent link

Verse sneeuw in het bos
2013-02-10 16:13:08
Vanochtend had ik wel zin in een ander parcours. Op de website van mijn clubje staat dat men 's zondags om 9.30u verzameld voor een ATB tocht. Laat ik die optie maar eens nemen om a) te zien wie er zoal meerijden op dat tijdstip en b) wat nieuwe routes te leren kennen. Ietwat te vroeg kom ik aan bij een lege parkeerplaats met op straat de restanten van een drankfestijn. O ja, dat is waar ook: Carnaval. Blijkbaar kent men hier het gezegde "'s avonds een vent, 's ochtends een vent" niet want het blijft angstvallig stil. Er komt niemand opdagen, 9.30u verstrijkt en ik krijg het koud, dus dan maar alleen op pad.

Van tevoren al even een backup-optie bepaald: ik rij door naar Oirschot voor de vaste ATB-route daar. Op weg ernaar toe volg ik het bekende asfalt maar, er zullen vast opties door het veld zijn, maar die ken ik (nog) niet. In tegenstelling tot de rest van de route is de weg die het bos in leidt niet gestrooid en ligt er mooi wit besneeuwd bij. Af en toe even opletten voor bevroren plassen, maar verder kan gewoon het gas erop. Dan volgt een wat bochtiger stuk met wat hoogteverschil en op een stuk waar minder sneeuw blijkt het gladder dan verwacht: ijzel! Terwijl ik kracht zet op mijn linker pedaal merk ik dat m'n achterwiel iets naar rechts uitbreekt. Gauw reduceer ik de kracht, maar het is al te laat: mijn zwaartepunt ligt niet meer boven de wielen en voordat ik kan reageren klap ik tegen het asfalt. De linkeronderarm en -heup hebben de klap opgevangen, maar mijn hoofd krijgt nog een zwiep mee en tikt hard tegen de grond. Overeind krabbelend voel ik pijn aan arm en heup, maar ook hoofdpijn. Maar even rustig aan en zien wat er aan de hand is.

Balen... want ik heb nog geen meter in het bos/veld gereden, waarvoor ik hier toch kwam. Ik besluit toch verder te gaan: 50m na de val kan ik afslaan het bos in om de route op te pakken met de lus genaamd "De Beerzen". Het hoofd dreunt nog wel wat na bij iedere boomwortel die ik passeer, maar langzaamaan wordt het minder. Gelukkig weinig erg dus. Het zonnetje schijnt en zo nu en dan zorgt een windvlaag voor een lokale sneeuwval vanuit de bomen. Over smalle paden is het lekker draaien en keren hier, weinig rechte stukken. Verderop in de route komen meer modderpoelen waar nog net sporen omheen te vinden zijn. Na tijden niemand gezien te hebben wordt het nu drukker met wandelaars en honden die uitgelaten worden. Zowaar rijdt er nu ook een mountainbiker voor me op een stuk waar een smal zandpaadje in een lange strook ligt. De grote plaat en knallen richting mijn voorganger. Plots veranderd het zandpad in een modderbende en is het goed opletten want de kleinste stuurfout stuurt je ofwel diepe modder in zodat je geheid over de kop gaat, ofwel het prikkeldraad in. Beide lijkt me niet zo fijn, dus schakel ik gauw terug en laat me door de modder afremmen tot een iets veiliger snelheid.

Zodra ik de MTB-er bijna te pakken heb slaat hij van de route af. Bah... ik had hem graag in deze technische strook op z'n nummer gezet ;) Er volgt een laatste lus "Oirschot" waar weinig lol te beleven is: lange stukken over zeer slechte brede boswegen en veel stukken asfalt. Wederom rij ik op een mountainbiker af, maar ook die draait vroegtijdig af... het zit me niet mee vandaag. Wanneer ik terug bij af kom, staan er 40km cross op de teller en moet ik nog terug naar huis. De wind is aangesterkt en staat pal tegen. In plaats van de ongeveer 15km (wat ik in gedachten had) zijn het er bijna 20, dus de laatste loodjes vallen zwaar. De warme douche maakt veel goed, al is het nagelborsteltje met water en zeep om geschaafde knokkels vrij van vuil te maken niet de grootste pret.

Tijd om de schade op te maken: Een flinke zwelling op de onderarm, blauwe heup en stuk huid van m'n knokkels af en een licht gekneusd ego. De helm heeft de klap op m'n hoofd goed opgevangen, maar ik kan wel op zoek naar een nieuwe: de binnenschaal is door-en-door gebarsten. Blij dat ik hem op had. De mouw van mijn windjack vertoont ook een gat en schuurplek. Meest belangrijk van al: afgezien van een krasje op de snelspanner is de fiets ongeschonden uit de strijd gekomen.

Details van de rit: 75.6km, met 22.9km/u gemiddeld, waarvan 40.1km met 21.2km/u gemiddeld door het bos.
Verse sneeuw in het bos foto 1
Plaats een reactie Print Permanent link

Op natuurlijke wijze
2013-02-04 20:57:21
Terwijl de profs massaal naar allerhande verboden middeltjes grijpen, toont deze video dat het ook op natuurlijke wijze kan :)

Plaats een reactie Print Permanent link

Klimmen, Glibberen, Glijden en Lekker Knallen
2013-01-26 21:01:56
Vandaag besloten het kopen van nieuwe schoenen (voor de crosser) te combineren met een uitstapje naar Nuenen om daarmee de autorit lonend te maken :). In Nuenen ligt een ATB-route die voert over de oude vuilnisbelt, die als hoogste punt (75m) van Noord-Brabant bekend staat. De route leidt tot een hoogte van zo'n 67 meter, maar in een eerste klim bereik je 30m hoogte. In de fietswinkel werd gezegd dat het me niet zou lukken om naar boven te rijden omdat er geen grip is. De eigenaar had gisteren met spikes gereden en was maar net aan boven gekomen. Dat klinkt mij natuurlijk in de oren als een uitdaging, dus gewoon maar proberen.

Het pad is te zien, maar ligt vol met losse sneeuw, dus na een eerste poging die strandde in een tuimeling (omdat het pedaal niet snel genoeg wou loslaten toen het achterwiel geen grip meer vond), gekozen voor een vrije rit over het besneeuwde gras naast het pad. In de witte massa doemt zo nu en dan ineens een groef in de dwarsrichting op, wat een alternatief pad lijkt te zijn, maar in de stijgende lijn met weinig vaart en grip, maken deze groeven het wel erg lastig. Zo nu en dan moet ik even afstappen om de fiets te keren om een zigzag lijn in te zetten (het lukt me niet om op deze steile stukken een krappe bocht te maken) en vraag ik me af waar ik aan begonnen ben. Maar met stug doorzetten lukt het me om zonder te lopen boven te komen. Hier is de mogelijkheid om een steile afdaling te maken, maar daar zijn kinderen aan het sleeën over een ijslaag. Laten we dat maar even niet doen, en dus een eigen lijn naar beneden.

Na een kort stukje op 'grondniveau', gaat de route wederom de bult op, dit keer naar 67m hoogte. Hier ligt het spoor nog voller met losse sneeuw en de bochten zijn niet te nemen. Ondanks een tweetal tuimelpartijen kom ik ook hier toch boven, en kan ik genieten van het uitzicht over de omgeving. Niet te lang, want er staat een harde, koude wind. Dan volgt een huiveringwekkende afdaling met 1 voet uit het pedaal om voldoende balans te houden. Heelhuids kom ik beneden en kan ik de route vervolgen. De rest van het rondje is weinig boeiend en verraderlijk glad door beijsde wegen. Daarom besluit ik de fiets weer in de auto te gooien, terug te rijden naar huis, en nog wat rondjes door het bos bij Waalre te maken.

Het eerste rondje over de officiŽle ATB-route (oude spoorbaan) wil ik wel even knallen. Na de afgelopen dagen hier meermaals gereden te hebben, ken ik het parcours zo langzamerhand een stuk beter en weet nu waar je, onder deze omstandigheden, wel en niet vol door de bochten kan. Na een ietwat gematigd begin, gaat het gas er goed op in de tweede helft. Op de lange rechte stukken gaat de grote plaat erop en rag ik met meer dan 30km/u over de harde sneeuw, en in de bochten is het de kunst om ze zo snel mogelijk te nemen en bij het optrekken na de bocht goed druk op het achterwiel te houden om geen tractie te verliezen. Tweemaal moet ik in de remmen voor voetgangers met sleeŽnde kinderen of loslopende honden, maar afgezien daarvan kan het gas erop blijven. Het rondje van net geen 12km gaat in 28m32, gem 24.3km/u. Jippie! Met de invallende dooi zal het wel even duren voordat het parcours weer zo snel is, maar dan volgt zeker nog een poging. In een tweede rondje doe ik rustig aan, maar rij op sommige punten op snelheid een alternatieve lijn waarbij ik merk dat er toch zeker nog wel een halve minuut te winnen valt.

En die bult in Nuenen, daar kom ik nog wel een keertje terug als het minder glad is.
Klimmen, Glibberen, Glijden en Lekker Knallen foto 1 Klimmen, Glibberen, Glijden en Lekker Knallen foto 2
Plaats een reactie Print Permanent link

Cyclocross
2013-01-20 16:56:23
Update: Foto's bijgevoegd

Na lang overpeinzen toch maar de stap genomen en een fiets aangeschaft voor het veld. Na twijfel tussen mountainbike en cyclocrosser gekozen voor de crosser, en daar tot op heden nog geen greintje spijt van gehad. Ik heb gekozen voor een model met schijfremmen, de nieuwe trend in deze discipline.

Het landschap is voorzien van een flinke laag sneeuw en dus zijn de ATB-parcoursen hard en snel, doch glibberig. Gisteren over de vaste ATB-route van Waalre 45km heerlijk geknald op mijn nieuwe race-monster, en na dat succes vanochtend meteen maar ingeschreven voor de ATB-toertocht van TCAW.

Om 8.45u staat de thermometer op -7 en er staat een harde wind (kracht 5). Na het inschrijven gauw op pad, en na een kort stukje over de weg voert de route het bos in, waar de wind wegvalt en de gevoelstemperatuur een stuk hoger ligt. In het begin vrij lange stukken tussen de bochten, daarna volgt wat meer slingerwerk tussen de bomen door. Een stuk over de heide en voor de wind rijdt heerlijk, maar daarna toch weer flink in de remmen om een haakse bocht te maken.

Aangezien ik vroeg gestart ben, is het parcours nog lekker leeg, en tref ik zo nu en dan een mountainbiker, of groepje, die ik met gemak achter me weet te laten. M'n achterband had wellicht iets zachter gemogen; bandendruk is iets dat ik nog onder controle moet krijgen, maar daardoor is het wel lekker glibberen in en na de bochten en moet regelmatig over en onderstuur opgevangen worden. In het bos nabij Leende volgt een leuk technisch stuk over een soort wasbord doordat tussen de boomwortels diepe kuilen zijn gesleten en komt het neer op ritmisch je stuur omlaag drukken en omhoog trekken.

Na zo'n 25km volgt de verzorgingspost waar vloeibaar drinken (het vocht in mijn bidon heeft ondertussen een vaste vorm aangenomen), koek en soep te krijgen is. Lekker. Er volgen nu wat meer stukken door het open veld, maar dit keer staat de wind hard tegen. Het is ook beginnen te sneeuwen en daar wordt het allemaal niet makkelijker door. Door de pauze ben ik met 3 andere cyclocrossers bijeen geraakt, maar 1 haakt gauw af omdat het hem te snel gaat, een ander neemt de benen in een lang stuk tegenwind (daar zal ik nog wat meer voor moeten trainen), maar de derde rijdt min of meer gelijkwaardig.

Plots tref ik een bordje "nog 3 km tot finish", wat ik nog niet verwacht had. De bedoeling was de lange tocht van 55km, maar zoals later blijkt, is die afstand geschrapt en is 45km de langste afstand. Gezien de koude omstandigheden misschien zo gek nog niet, want in die paar laatste kilometers is het afzien als over de weg, met tegenwind, teruggekeerd moet worden naar Waalre. Wel laat ik hier de andere crosser achter, dus blijkbaar gaat het toch zo slecht nog niet. Ik besluit direct door te rijden naar huis, maar met de wind nog steeds vol op kop vallen die laatste 4km me erg zwaar. Helemaal stuk ben ik blij de luwte van de parkeergarage te bereiken. Onder de douche kom ik weer op temperatuur.

Bij terugkomst staat er een kleine 54km op de teller, met 22.8km/u gemiddeld en een gemiddelde hartslag van 171bpm. Gisteren eenzelfde hartslag en 45km aan 21.6km/u. Of dat nou snel of traag is zou ik werkelijk niet weten, daar zal ik na nog wat meer ritjes wel een beeld van krijgen. In ieder geval staan de eerste 100km op de km-teller van de crosser.
Cyclocross foto 1 Cyclocross foto 2
Cyclocross foto 3
Plaats een reactie Print Permanent link

Wielerjaar 2012
2013-01-01 00:42:12
In deze tijden van overzichten kan een terugblik op het afgelopen wielerjaar niet achterwege blijven. Mijn seizoen begon op tijd met in januari twee klimtochten in het Zuiden van Portugal. De Algarve bleek al warm genoeg voor de korte broek, en met de nodige navigationele uitdagingen en een huurfiets met de nodige beperkingen was het stevig klimmen geblazen in het dorre landschap. In mei volgde een weekje Luxemburg, wat zeker voor herhaling vatbaar is en een prima voorbereiding voor het hoogtepunt van mijn afgelopen wielerjaar: de PyreneeŽn. Voor de tweede maal afgereisd naar de meest zuidelijke Franse bergen, dit keer voor een trektocht van West naar Oost.

Mijn wielerjaar werd gisteren afgesloten met een ritje dat normaal gesproken niet de moeite van het vermelden waard is, maar gezien de omstandigheden toch even aangehaald moet worden. Na 5 dagen griep te hebben gehad tot en met eerste kerstdag en weinig anders dan regen in de afgelopen maand, was er toch nog even de mogelijkheid om droog, en zelfs met een zonnetje op pad te gaan. Wel stond er wat wind, kracht 6!!!, maar dat mocht de pret niet drukken. Even lekker ontspannen rijden is er niet bij want tegen de wind in is het volle bak om maar een enigszins respectabele snelheid aan te houden. Na een klein uurtje hou ik het voor gezien na 'slechts' 28km, maar genoeg om daarmee de kaap van de 7000km te ronden. Missie geslaagd.

2012 komt voor mij uit op 78 ritten met daarin 7013 afgelegde kilometers en ruim 42000 hoogtemeters. Op naar het nieuwe jaar.

De beste wensen voor 2013!
Plaats een reactie Print Permanent link

Zomers ritje
2012-10-19 17:28:19
Wie had dat gedacht: Diep in oktober nog in korte broek bij 23 graden Celsius... in Nederland, wel te verstaan!

Vanochtend begon al apart: het was nog flink donker toen ik naar het werk ging, maar een jas was eigenlijk niet nodig. Vandaag zou de 23 graden gehaald worden, zo zei het KNMI. De zon kreeg de ruimte en inderdaad, het kwik schoot flink door. Daarom besloten om een middagje vrij te nemen en lekker op pad te gaan.

Ik plan een rit met weinig boswegen, want daar is het nog wat frisser en vooral nat en glibberig, richting Luyksgestel. Daar aangekomen volgt een rondje door de Pieles, waar kort voor mij een andere wielrenner op draait. Zonder echt oog te hebben met wie ik te maken heb (al valt me wel op dat hij verdacht gebruind is) rij ik hem voorbij, maar zie iets later dat hij in mijn wiel is gaan zitten. Een beetje plagen is mij niet vreemd, dus telkens een beetje sneller, maar hij blijft steevast volgen. Als ik het tempo wat laat vieren neemt hij echter niet over. Na een 90-graden bocht ga ik stevig aan en vervolg boven de 40km/u, maar wat schetst mijn verbazing, hij komt weer terug in mijn wiel. Ietsjes temporiseren, maar niet te veel, we gaan het hem niet makkelijk maken natuurlijk... dan nog een keer aan, dit keer volle bak. Niet te gauw omkijken, maar na enige tijd zie ik dat hij op 50m rijdt en deze prik niet overleefd heeft. "Zo... die staat weer met beide benen op de grond" gaat door m'n gedachten, terwijl ik overigens wel aardig op de adem ben getrapt... ik kan wel merken dat ik de laatste 5 weken aan het afbouwen ben geweest. Ik vervolg mijn weg van Weebosch naar Postel in mijn eigen tempo en verwacht de 'klever' kwijt te zijn.

Maar... wat schetst mijn verbazing enkele kilometers verder, hij komt weer plakken in mijn wiel. Bij een kruising hebben we oogcontact en groet ik hem. Ofwel hoor ik het niet, of hij zegt niets terug. Bah... moet dat zo? Dan, kort voordat ik af wil draaien een fietspad op, komt hij toch ineens naast me rijden en vraagt met zwaar Vlaams accent: "Rij jij altijd zo hard?". Tja... ik reed ongeveer 35km/u tegen de wind in, dus is mijn nuchtere antwoord: "Joa". "Nou... knap getraind hoor", zegt 'ie, "maar ik ben ook bijna 70". Mijn oren flapperen, hij zat dan wel in mijn wiel, toch reed ik stevig door. Dit keer sta ik weer met beide benen op de grond. Helaas gaat hij de andere kant op, dus ons gesprek is kort maar krachtig.

Iets verderop, richting Reusel, zie ik voor het viaduct een volgend slachtoffer rijden. Die moet ik kunnen hebben bovenop het viaduct, denk ik. De wind blijkt hier echter vol in de rug te staan, dus op het viaduct kan ik het verschil niet maken. Bovendien rijdt hij vlotter dan ik dacht. Iets verderop is hij er dan wel aan voor de moeite. Voor de wind over een mooi gladde weg bolt het lekker en in de beugel hou ik 42km/u aan. Aan de schaduw kan ik zien dat hij is aangesloten. Ik rij stevig door, maar een paar kilometer verder geef ik toch maar eens aan dat hij over mag nemen... nog een klever daar heb ik geen zin in. Hij zegt: "Ik was wel benieuwd hoelang je dit zou gaan volhouden", dus ik vertel hem van de klever. We raken verder aan de praat en rijden een flink stuk samen op. Hij komt uit Hapert, niet zo ver van hier, dus kan ik mijn route makkelijk aanpassen. Hij heeft vroeger wedstrijden bij de elite gereden en rijdt nu nog geregeld wat cyclo's, dus we hebben het over koersen, cyclo's, toertochten, Vlaamse klassiekers, fietsvakanties en de belabberde staat van het Nederlandse professionele wielrennen.

Kort voor Netersel slaat hij af en gaan wij ons weegs. Op het laatste stuk staat de wind schuin van voren, dus moet er nog even flink getrapt worden. Met net geen 90km op de teller kom ik terug en na gedoucht te hebben, willen de beentjes maar wat graag omhoog. Met goede muziek op de achtergrond komt dit verhaal vlot uit de (digitale) pen als ik reflecteer naar een, in alle opzichten, verrassend middagje fietsen.
Plaats een reactie Print Permanent link

Vakantie 2012: Frankrijk, Pyreneeën
2012-09-12 19:36:18
Na enige vertraging is nu het verslag af van mijn fietsvakantie in de Franse Pyreneeën. Veel leesplezier!
Plaats een reactie Print Permanent link

Mergelheuvelland tweedaagse 2012, dag 2
2012-09-09 19:11:44
Na een stralende eerste dag, volgt nog een dag van wolkeloze hemel. De temperatuur loopt vandaag zowaar nog hoger op, dus toch maar lekker op tijd starten. Om 8u rond zit ik op de fiets voor 120km door het Limburgse land. In tegenstelling tot de langere en hogere klimmen van gisteren, ligt nu het kortere machtswerk voor de boeg. Waar gisteren nog menig klim mij onbekend was, is het vandaag helemaal op bekend terrein. De organisatie heeft een leuke tocht uitgezet met zo'n 1617 (zelf gemeten) hoogtemeters op 127km.

Na gisteren voelen de benen wel wat zwaar, maar de meeste pijntjes zijn na een twintigtal kilometers wel weer uit de benen. Met hernieuwde kracht is het rammen op de pedalen als het naar boven gaat, stevig doorhalen op de vlakke stukken en flink tempo maken naar beneden. De Bemelerberg is een lekker opwarmertje voor wat daarna komen gaat, want kort opeen volgen de achterkant van de Fromberg, Elkenrade, Doodeman en Gulpenerberg waarop de eerste controle is. Hier kan nieuwe energie worden opgedaan, want direct volgen de Kruisberg en Eyserboschweg. Het dames-wielrennen in de regio eist de andere bekende klimmen op, dus bijv. de Cauberg zullen we vandaag niet aandoen. De rest van de route volgt over klimmen met minder sprekende namen, maar daar zijn ze niet minder lastig door :).

In het middenstuk van de route mag ik van mezelf iets rustiger aan doen (in vergelijking met gisteren), maar ondanks dat bereik ik met twee anderen als eerste het drielandenpunt (terwijl men toch een half uur eerder van start mocht) op 70km waar we eigenlijk nog niet verwacht worden. De controlepost moet nog worden opgezet en ingericht, maar met enig improviseren krijgen we toch koeken, water en partjes sinaasappel voorgeschoteld. De tip van een verkeerd-hangend bordje aan het begin van de klim wordt met dank aangenomen en meteen verholpen.

Kort na de controle op de Schweiberg/Loorberg volgt een lusje door de Voerstreek wat ze er om mij wel uit hadden mogen laten. Lange stukken vals plat doen me wat in slaap sukkelen. Gelukkig komt op dat moment een groepje van drie Leeuwardse schaatsers (te zien aan hun outfit) achterop gereden. De klim wordt iets serieuzer en ze proberen voor mij boven te geraken. Dat doet me wakker schudden en nog even aanzetten om me niet te laten kennen. Bij de volgende T-splitsing slaan ze af de andere kant op, zij volgen hun eigen route. Vanaf dat moment gaat de grote plaat er weer op over het glooiende stuk terug naar Neerlands grondgebied. Er volgen nog een paar kleine pukkeltjes, maar ook lekkere stukken licht dalende weg. Wel nog even uitkijken in de bochten waar zo nu en dan grind ligt. 1 keer gaat het bijna mis en glijdt mijn voorwiel weg over los grind, maar gelukkig ben ik nog helder genoeg om met een snelle correctie de fiets recht te houden, al was het maar omdat op slechts 10m afstand 4 ouderen op een bankje toe zaten te kijken :). Het slotstuk is als vanouds knallen naar de meet. Met gemiddeld 29.8 ging het wat langzamer dan gisteren, maar toch niet veel... valt me mee.
Plaats een reactie Print Permanent link

© Gert-Jan de Vries
Sitemap
RSS
LinkedIn
ResearchID