|
|
|
Weblog - Archief
| Een zoutarm 2012 gewenst! |
|---|
| 2012-01-15 15:50:53 |
| De afgelopen 2 maanden, wel getrapt, maar geen meter vooruit gekomen (in de sportschool; mijn minitochtje van 20km in december, waarbij een leeglopende achterband en koude en natte omstandigheden ervoor zorgden dat ik veel eerder huiswaarts keerde dan gepland). Het heerlijke milde winterweer van dit weekend bracht verandering. Met een o zo lekker zonnetje (vandaag nog wat meer dan gisteren) voerden beide weekenddagen over witte wegen. Zei ik net niet mild winterweer? Jazeker... maar er lag dan ook geen sneeuw. Werkelijk niet te geloven, maar waar iedereen de hand op de knip moet houden tijdens de huidige economische tijden, kan het voor gemeenten en provincies blijkbaar niet op en wordt er voor een godsvermogen aan zout op de wegen gestort. Dat de weersverwachtingen een stabiel weerbeeld aangeven van droog en zonnig weer met temperaturen die in de nacht hooguit net even onder nul komen, doet er blijkbaar niet toe. De strooimachines hebben zelfs de kleinste boeren landweggetjes weten te vinden.
Het strooibeleid heeft dan ook niets meer met het weer en de omstandigheden op de weg te maken, het is puur en alleen een verzekeringskwestie (of zijn alle fietszaken in handen van de gemeente? dan weet ik nog wel een andere reden te verzinnen, want de stalen ros roest onder m'n reet weg). Waarom strooien we eigenlijk niet door tot in juli en augustus, ook al vallen de mussen massaal van het dak, want, stel je voor dat het weer toch omslaat. Gewoon het hele jaar rond dagelijks strooien, verdubbelen we meteen de wegenbelasting, want ja, zout en ZOAB gaat niet zo goed samen. O wacht, nog beter: we importeren een zoutvlakte en vervangen asfalt door een zoutlaag (een simpel rekensommetje laat zien dat dat perfect haalbaar is: Het Nederlandse wegennet neemt ongeveer 1000km² in beslag, maar in Bolivia ligt een zoutvlakte die 10x zo groot is en grofweg genoeg zout bevat om iedere weg in nederland van 5m zout te voorzien). De pest voor je nieren, en ook niet al te best voor mensen met een hoge bloeddruk, want het is zouthappen wanneer je je op straat waagt. Vervelend, want het verhoogt de werkdruk van de huisartsen nog verder. Weet je wat, halen we dat ook gewoon uit het basispakket. Komt mooi uit, want hun levensverwachting neemt daarmee drastisch af, kunnen we toch de zorgkosten drukken. O ja... de Nederlandse flora zal de verzilting niet aan kunnen, maar ook dat is geen probleem: we geven het land terug aan de zee! Een stukje door België was een genot: droge wegen! En je glijdt niet weg in de bochten (ja, je leest het goed: het is daar juist niet glad)! Onderweg heb ik vooral lekker om me heen gekeken en genoten van de planten en bomen die nu gelukkig nog voldoende zoet water kunnen vinden. Het fietsen ging wonderwel lekker, al was het aardig bikkelen vanaf het moment dat de teller op zo'n 60km stond, zeker tegen de toenemende wind in. De teller van 2012 is in ieder geval weer van de 0 af, de eerste 140km zitten er alweer op. En vanavond... hoeft er geen zout over de aardappels. |
   |
| Philips Innovation Experience |
|---|
| 2011-09-28 13:35:41 |
| Laatste verandering: 2011-09-28 20:29:59 |
| In de afgelopen dagen vond het Philips Innovation Experience evenement plaats in het Evoluon in Eindhoven. Mijn nieuwe project werd ook gedemonstreerd als één van de speerpunten van onderzoek binnen Philips Research: Heart Failure Re-admission Management on Youtube; Press release on Heart failure readmission management.
|
| |
| Mh2d 2011 |
|---|
| 2011-09-21 22:07:01 |
| Afgelopen weekend was de, ondertussen traditionele, seizoensafsluiting: de Mergelheuvelland2daagse. Een verslag schrijven was er niet meer van gekomen, maar nu ik zie dat m'n foto (zie hieronder) het gemaakt heeft tot de 'best of', zal ik er toch maar even een paar woorden aan wagen.
De weersverwachtingen waren uiterst slecht, maar daar bleek uiteindelijk maar weinig van terecht te komen. Zaterdag was geheel droog, maar wel aan de frisse kant, en zondag nog wat frisser en af en toe een paar spetters. Het terugkerende thema was dit jaar de wind. Alsof de parcoursbouwers nog niet voldoende uitdaging hadden gevonden, stond er een flinke wind die geregeld windkracht 4 a 5 wist te halen. Zaterdag ging de route, na de Loorberg als opwarmertje, België binnen waar verschillende steile helling werd aangedaan, vooral de wat minder bekende klimmen staan op het programma, al komen verschillende hellende stroken nog wel bekend voor van eerdere edities of andere toertochten. Na een vliegende start met de wind voornamelijk in de rug kom ik binnen het eerste uur al bij de pauze (31km in 57minuten -> 32.5km/u gemiddeld). Na 60km wordt het serieus, want dan volgen de klimmen elkaar in rap tempo op. Bovendien staat de wind nu op kop, dus op de wat vlakkere stukken moet ook flink gebikkeld worden. Wanneer er een dikke 100km onder de wielen door is gegaan, begint de snelle start en het werken tegen de wind z'n effect op de benen te tonen en gaat het allemaal wat minder soepel. Ik juich de wat langere en steilere klimmen die ook nu nog bedwongen moeten worden iets minder hard toe, maar kom toch nog steeds aardig boven. Daarnaast passeer ik zo nu en dan wat mensen die ik herken van bij het ophalen van de stuurbordjes bij de start die de 120km doen, terwijl ik ondertussen in dezelfde tijd maar liefst 40km meer heb afgelegd. Dat motiveert wel weer om ook op de laatste paar hellinkjes in Nederland op weg terug naar St Geertruid nog even flink door te halen, ook al zit er net niet meer genoeg macht in de benen om ze in het geheel op de grote plaat te nemen. Na 160km ben ik blij om start-finish weer te zien. 's Nachts (van zaterdag op zondag) heeft het flink geregend en 's ochtends vroeg lijkt het niet zo geweldig te gaan worden qua weer. Ik duik nog even m'n nest in en besluit een uur later nogmaals de buienradar te raadplegen. Nu ziet het er wel goed uit, dus zet ik weer koers naar St Geertruid voor de tweede omloop. Vandaag voert de route voornamelijk over de Nederlandse pukkels en wordt wederom een aanslag op de benen gedaan. Vanaf km 20 is het feest met de éne na de andere helling en vanaf km 30 volgen de Dodeman, Gulpenerberg, Kruisberg en Eyserboschweg elkaar in rap tempo op (allen binnen 15km). Via een klein lusje door Duitsland, waar het een en ander aan regen valt, moet het Drielandenpunt bedwongen worden. Met 70km in de benen en de restanten van gisteren nog overduidelijk aanwezig, voelt het allemaal niet zo lekker meer aan. De wind speelt wederom een overdadige rol en de nog volgende lus van 20km door een saai stuk België (met veel open stukken waar de wind volop tekeer kan gaan) zie ik niet echt zitten. Daarom beslis ik om vanaf hier de bordjes van de korte route te volgen om zodoende op 105km uit te komen. Bij terugkomst is de puf er aardig uit. Het zit er weer op. |
   |
| |
| Wat een tocht... |
|---|
| 2011-09-10 21:33:04 |
| Vandaag zou het zeer zonnig worden, dus was mijn plan om lekker op tijd te gaan fietsen. Helaas bleken vanochtend de wegen kletsnat te zijn en de zon is nergens te bekennen, dus dan maar eerst boodschappen doen. Als dat gedaan is, breekt de zon door en in no-time is de weg droog. De temperatuur loopt ook gauw op, dus ik heb goede hoop dat het vocht wel op zal stijgen en het een aangename, doch warme, dag zal worden. Na op tijd gegeten te hebben, stap ik op de racefiets voor een flinke tocht. Het leek me leuk om in Zuid-Oostelijke richting te rijden en daarbij een stukje langs de Maas te fietsen, dus gaat de route door België richting Maaseik en vervolgens door Nederland weer terug via Stramproy, Weert en Budel, naar schatting (vooraf) zo'n 125km.
De eerste 90km gaan heerlijk. Ondanks de tegenwind die af en toe vrij straf was, toch telkens 34-35km/u op de teller weten te houden zonder een centje pijn. Langs de Maas wil ik een terrasje pakken, maar de meeste zitten propvol en kort daarop kom ik op een lang stuk tussen de dorpen in, waar geen enkel terras te bekennen is. In Stramproy is kermis, maar gelukkig nog wel een plekje vrij op het terras. Een glas fris gaat er wel in, want de thermometer geeft ondertussen 28 graden aan (in de schaduw) en met de zeer hoge luchtvochtigheid (mijn inschatting van vanochtend zat er aardig naast) is het lastig om de warmte kwijt te raken. Op het terras staat geen wind, dus de overgang van rijden (met rijwind) naar stil zitten is erg plots. Na bijgetankt te hebben besluit ik maar weer op de fiets te stappen in de hoop wat verkoeling van de rijwind te krijgen. Blijkbaar heeft de pauze niet zo geweldig geholpen qua lichaamstemperatuur want ik heb verschrikkelijk veel moeite om de hitte kwijt te raken. Hoofdzakelijk voor de wind gaat het eerst nog vlot, zeker als ik een relatief saai stuk langs de provinciale weg tref. Met een gangetje van zo'n 38km/u rij ik aan op een kruising, waar ik op de doorgaande (voorrangs-)weg rij. Ik zie een tweetal fietsers het fietspad op rijden, mij tegemoet. Het fietspad maakt hier een bocht (doordat het hier iets verder van de weg ligt), dus ik kan niet precies zien hoe ze rijden, maar het lijkt erop dat ze keurig achter elkaar rijden. De voorste, een oude vent op een elektrisch-ondersteunde fiets blijkt echter links te rijden, op mijn weghelft, zo zie ik iets later. Ik roep nog, en zie hem naar rechts sturen, maar dan besluit hij toch naar links te sturen, juist terwijl ik daar de ruimte probeer te zoeken gezien zijn eerste stuurbeweging. Ik kan niets anders meer doen dan vol remmen en hopen dat ik op tijd stil kom. Met de nodige moeite krijg ik de fiets net op tijd stil, de voorband staat stil op enkele centimeters van zijn fiets, maar mijn lijf heeft nog iets meer momentum en door de lichte kiepbeweging kom ik net met mijn helm tegen zijn borstkas, maar meer dan aanraken was het gelukkig niet. Phew... op het nippertje. Voordat ik kan vragen of hij niets mankeert, krijg ik naar mijn hoofd geslingerd dat ik niet zo hard moet fietsen... ja, nou moeten we de boel niet omdraaien zeg... hij komt hier de weg op gereden, fietst op mijn weghelft (terwijl de weg breed genoeg is om met 4 naast elkaar te rijden) en vertikt het om op te letten in het verkeer. Bovendien viel mijn snelheid best mee, vergelijk het met bromfietsers die ook op dit fietspad mogen (40km/u, al moet ik de eerste nog tegen komen die niet harder rijdt), laat staan met de auto's op de weg ernaast die met 80km/u over de, overigens overzichtelijke (afgezien van die slinger in het fietspad), kruising mogen. Ik maak op uit zijn reactie dat hij niets mankeert en vervolg m'n weg. Kort voor Weert zie ik pijlen staan van het fietsroutenetwerk met de nummers die ik vooraf even genoteerd heb vanuit de routeplanner. Ineens verandert het wegdek in een stuk onverhard... tja... terug? of toch door? ga maar door in de hoop dat het niet al te lang is. Na anderhalve kilometer gelukkig weer asfalt, maar van bordjes geen sprake meer... mijn dank gaat uit naar de anwb... Een behulpzame bewoner die zijn gras aan het maaien is, wijst mij, bij gebrek aan wegwijzers, de juiste richting naar Weert, waar ik dan maar dwars doorheen moet gaan. Ook hier is men geweldig creatief geweest in het aanleggen van de fietspaden, want ik moet menig maal de weg oversteken omdat het fietspad vervolgt aan de andere kant van de weg. Het mooiste volgt nog, want bij één van die oversteken heeft men bedacht dat het wel leuk is om in het midden (waar je wel moet rijden om de haakse bochten aan te snijden) een verdiepte goot te leggen, 1.5cm onder het niveau van de rest van het pad, natuurlijk in exact dezelfde kleur zodat je het niet ziet en ineens je achterwiel een andere kant op voelt gaan. Gelukkig weet ik op de been te blijven. De lol is er nu wel aardig vanaf en bovendien worstel ik met de hoge temperaturen en besluit het tempo omlaag te halen in de hoop iets meer warmte kwijt te raken. In Budel koop ik een ijsje. Ditmaal is er zelfs medische noodzaak voor :)... maar natuurlijk ook gewoon lekker. Ook hier moet ik m'n water aanvullen, want dat is alweer op. Al dat water smaakt me totaal niet meer, maar ik zal wel moeten blijven drinken. Na genoten te hebben van mijn ijsje vervolg ik mijn weg en kom er daarbij achter dat het nog wel iets verder is dan verwacht. Waar ik dacht nog zo'n 15km te moeten zijn het er nog 25... Gelukkig voornamelijk voor de wind, en bovendien heeft het ijsje me goed gedaan en gaat het weer wat makkelijker. De laatste paar kilometers voor Eindhoven zijn echter weer zeer zwaar omdat de hitte me echt te pakken heeft en ik bovendien tegen de kramp aan zit te rijden. Onder de bomen is het wegdek nog steeds nat (hoe is het mogelijk), maar verkoeling biedt dat niet. Ik voel me misselijk en snak naar de koude douche die ik in het vooruitzicht heb. Bij thuiskomst direct onder de koude douche gesprongen... dat doet een mens goed zeg. De misselijkheid is ook meteen weg. De teller blijkt op 140km te staan, met toch nog een gemiddelde van net geen 32km/u. Jammer van die hitte, maar ach... toch wel weer met voldoening gereden. En wat betreft die ouderen op de weg... ik betreur de populariteit van de elektrisch-ondersteunde fietsen want daardoor zijn er vandaag de dag veel meer bejaarden op pad en die rijden niet alleen meer op de paden door het bos, die ik om die reden al mijd, maar ook meer en meer op de doorgaande wegen, omdat ze nu ineens geen last meer hebben van tegenwind. Opletten op het verkeer is aan hen niet besteed, ze rijden breeduit over de weg en een hand uit steken alvorens af te slaan doen ze ook niet. Waar is toch die goede oude tijd dat ze achter de geraniums zaten... |
| |
| Vakantie Zwitserland 2011 |
|---|
| 2011-09-03 21:18:41 |
| Ook de vakantie-avonturen die Hein en ik hebben beleefd in augustus van dit jaar zijn verwerkt in een verslag van onze vakantie in Zwitserland. |
| |
| Dagstuhl 2011 |
|---|
| 2011-08-28 08:37:59 |
| Na mijn vakantie in Zwitserland (aan het verslag wordt nog gewerkt), was ik afgelopen week op conferentie in Dagstuhl. Net als twee en een half jaar geleden was het oude kasteel een zeer geschikte locatie om onderwerpen als classificatie, clustering, dimensiereductie en data visualisatie, of zoals de titel van de conferentie zegt: Learning in the context of very high dimensional data, te bespreken met een select gezelschap vooraanstaande wetenschappers in dit veld.
Het uitstapje naar Trier en een locale wijnmaker was ook erg geslaagd, daarvan enkele foto's bijgevoegd. Op de laatste dag was het programma van de conferentie mooi te combineren met een tochtje in de omgeving van Dagstuhl (ik had m'n racefiets meegenomen), waarbij de grootste locale 'pukkel', de Schaumberg, mijn BIG-notering weer met 1 verhoogd heeft, tot 61. |
   |
| |
| Luik - Bastenaken - Luik, 2011 |
|---|
| 2011-07-31 19:56:15 |
| Gisteren, het begint inmiddels traditie te worden, was ik weer op de afspraak: Luik - Bastenaken - Luik. De weersverwachtingen gingen van zonnig en boven de 20 graden (een week geleden) richting 14 graden en bewolkt, maar wat die verwachtingen waard zijn…
Bij aankomst in Luik is nog net een plekje vrij op een dichtbijgelegen parkeerplaatsje, ik heb dus weer geluk. Het weer is helemaal niet zo verkeerd, wel nog een beetje fris, maar wat wil je ook nog voor 6u 's ochtends. Het is droog en de bewolking lijkt niet erg dik, dus de kledingkeus daarop afgestemd en m'n regenjasje achter gelaten. Na de formaliteiten afgehandeld te hebben ga ik mo 6.10u van start. Erg gretig dat ik ben, na anderhalve week niet gefietst te hebben vanwege slecht weer, kijk ik toch maar eens op m´n tellertje en zie dat er, zonder het te merken, al snelheden van 45 op staan, toch maar iets temperen, want er staan nog heel wat kilometers te wachten… zoals de speaker bij de start zei: "van de voorkant tot de achterkant van het hotel is vandaag 250km". De eerste klim loopt weer heerlijk en ik let erop dat ik niet te veel geef, ook de tweede (Chambralles, een steil kreng) gaat heerlijk. Tot aan de eerste pauze (op 40km) gaat alles voorspoedig en na een stroopwafel verorberd te hebben, gaat de rit verder zuidwaarts. Het weer wordt echter telkens beroerder, want van de motregen wordt steeds frequenter en heviger. Ook loopt de temperatuur niet zo op als verwacht... hij blijft wat steken op 10-12 graden. Ondertussen is het al aardig leeg geworden op het parcours, want het merendeel van de vroege starters (die om 6u zijn vertrokken) ben ik al voorbij. Als ik mijn stempeltje haal in Bastenaken, hoor ik dat ik de derde ben die langs komt. Na een yoghurtje te hebben verorberd, wacht ik totdat er een paar meer wielrenners zijn om het nu volgende, licht glooiende, maar vooral open stuk te overbruggen. Maar goed ook, want er is een flinke wind opgestoken en die staat pal tegen. Ook blijft het onafgebroken miezeren en zo nu en dan regenen. Deze combinatie van regen en wind doet de gevoelstemperatuur nog verder dalen en doet de spieren geen goed. Met drie man gaan we verder. Nadat ik, ongetwijfeld een beetje overschat, het tempo redelijk hoog heb geprobeerd te houden, moet ik na het open stuk toch laten begaan als het weer serieuzer omhoog gaat, nadat eerder al één metgezel heeft gelost. De ander zie ik langzaam maar zeker in de verte verdwijnen en wederom is het leeg op het parcours. Omdat ik weet wat nog komen gaat, maar even wat temporiseren en goed eten om te zorgen dat ik het klimwerk van straks weer aan kan. Het maag-darm-gebeuren is ook wat van streek en dat maakt het ook niet echt makkelijker. Na een 50km wat rustiger aan gedaan te hebben pak ik het tempo weer op vanaf km 140 en hoor op een gegeven moment in een licht dalende strook een auto achter me rijden. Vermoedende dat hij niet voorbij wil omdat het tempoverschil te klein is en de weg niet al te overzichtelijk, schenk ik er weinig aandacht aan. De weg wordt vlakker en loopt dan zelfs wat op, waarbij de snelheid terugloopt tot zo’n 25km/u zit hij nog steeds achter me. Enigszins geërgerd kijk ik om, waarna hij me passeert. Het blijkt een auto te zijn van Tacx (leverancier van ergotrainers (een soort hometrainer), met video-systemen), met camera voorop. Ik weet dat ze ook op deze manier opnames maken van beklimmingen in de tour door voor de renners aan met zo’n auto te rijden, maar vraag me nu toch serieus af wie er met plezier 9uur op de hometrainer gaat zitten om virtueel LBL te rijden... Een eindje verder zie ik ze aan de kant staan en besluit even te stoppen en te vragen wat ze precies met de beelden gaan doen. Het blijkt dat ze een video maken die later op de website van LBL beschikbaar gesteld zal worden... ik ben benieuwd hoe ik er van achter uit zie :)... Op 150km ligt de Wanne en terwijl deze klim me eigenlijk nooit zo heeft gelezen, loopt hij nu toch niet zo verkeerd. De stramme spieren vinden het echter niet fijn dat ik in het laatste stuk nog even opschakel, dus toch maar even een tandje terug. Bovenop is het druk, want hier komen alle drie de afstanden samen. Bij het stempelen hoor ik dat er wel meer rode bordjes (van de lange afstand) langs zijn gekomen, maar dat ik één van de weinigen ben die in Bastenaken is geweest, het merendeel is vanwege het weer eerder afgedraaid. Na de bidons gevuld te hebben en me tegoed gedaan te hebben aan de Friese reepkoek is het afdalen geblazen. Met een flinke vaart gaat het richting Spa, en met de natte wegen zijn de waarschuwingen voor de gevaarlijke bochten hier niet overbodig. Goed en wel beneden is het scherp rechts voor de Stockeu, waar weer dankbaar gebruik gemaakt wordt van het kleinste verzet. Het ergste van deze klim vind ik niet het steile stuk, maar vooral die verschrikkelijk lange doorloper die erop volgt en waarin de inspanningen op het steile stuk (23%) flink doorwegen. De benen zijn echt niet fris meer, maar toch rij ik alleen maar anderen voorbij, en krijg zo nu en dan toegeworpen "nou, dat gaat nog lekker", waarop ik het niet kan onderdrukken om een uiterst dubbelzinnig "heerlijk" te antwoorden. Er volgen nu een aantal minder bekende klimmen en het blijft op en af gaan. Wederom hoor ik de Tacx-auto in de afdaling achter me komen. Dat motiveert me om er nog wat extra kolen op het vuur te gooien, eens zien of ik ze in dalende lijn kan afschudden. Ook zodra het weer bergop gaat, schakel ik een paar tandjes groter. Als ze mij uiteindelijk voorbij rijden, krijg ik een goedkeurend knikje en steekt de bijrijder zijn duim op... dat werkt goed op de moraal. Ondertussen is de pauze in Harre weer in zicht, op 200km. Hier is het, traditiegetrouw, tijd voor een kop soep. Zowaar is er keus uit groente of tomatensoep. Want van eerdere edities weet ik dat de (Belgische) groentesoep er niet al te smaakvol uitziet, ook al smaakt alles natuurlijk na 200km gefietst te hebben, dus ga ik voor de tomatensoep. Ik heb het koud en zo nu en dan rillend gaat de soep er maar al te graag in. Gelukkig is het ondertussen wel droog geworden, dus niet te lang blijven zitten en weer fietsen om het warm te krijgen. Na een lekkere bijtrap-afdaling en een korte knik de andere kant in andere verticale richting tussen de plaatsen met de prachtige namen: Trou de Bosson en Paradis, volgt de Redoute. Ondanks de mindere benen is het toch weer een prettig weerzien van deze klim die me lekker ligt. Na het steile stuk kan ik doorgaans nog 2 kransjes opschakelen, maar dat zit er vandaag niet in. Maar, met het nodige slalomwerk is ook deze top weer bereikt. Nu volgt nog een klein knikje (Côte de Hornay), maar dat stelt weinig meer voor en daarna 25km genot in dalende lijn. Alle nu nog aanwezige energie mag eruit in de afdaling en met een rotvaart ga ik omlaag. Als de weg wat vlakker komt te lopen, krijgt de tegenwind weer de overhand en merk ik weer dat de afstand en vooral de elementen hun tol geëist hebben want het tempo gaat er toch aardig uit. Als er een groepje voorbij komt, sluit ik aan en krijg met een knipoog te horen "wat ging jij tekeer joh, even terug in de heuvels", waarop ik een glimlach niet kan onderdrukken. Met 40km/u vlotten de slotkilometers naar Luik ook gauw en dan is het rustig aan doen met alle stoplichten en een flinke verkeersopstopping omdat er menig weg in Luik is afgesloten ivm werkzaamheden. Om 16.25u ben ik weer terug bij de auto en heb er ongeveer een kwartier langer over gedaan dan normaal. De teller geeft exact 250.0km aan en het netto gemiddelde bedraagt 27.5km/u (doorgaans 28km/u), gezien de omstandigheden dus toch niet zo verkeerd. 's Avonds vroeg naar bed en al gauw ben ik ver weg. Bij het opstaan zijn is alles, maar vooral de knieën flink stroef en is duidelijk te merken dat de spieren hard gewerkt hebben. Kortom, de boel maar even los rijden met de groep. Het zitvlees heeft het ook aardig te verduren gehad, want ik zit niet bepaald lekker op m’n zadel. Na het eerste uur gaat het al een heel stuk beter en draaien de benen ook een stuk soepeler. Al met al weer een heerlijk weekendje wielrennen. |
| |
| Conversion of Mercurial (hg) to Subversion (svn) |
|---|
| 2011-07-28 18:12:47 |
| Laatste verandering: 2011-07-28 18:16:38 |
| Update: Reconstructed this message after loosing some db-entries by mistake A technical note in order to help out those who suffer similar pains as I have suffered when I tried to convert a mercurial (hg) repository to subversion (svn). There are several tools around that should do the job, but I found some to be quite troublesome. 1) The following makes use of an extension to mercurial to convert a repository to another type: http://fooyeahcode.tumblr.com/post/3662546041/hg2svn However, this gave me some vague errors when running in windows, cygwin or unix. 2) This method makes use of some more extensions and works by first linearizing the mercurial repository and then updates the revisions one by one to the svn repository using hg: http://blog.kalleberg.org/post/2337246985/merging-a-mercurial-repository-back-into-subversion This proved to work until the final step, which is rebasing the repository. I couldn't get it to work on windows, cygwin nor unix. 3) The following script updates the mercurial repository to each revision (one after the other) and commits the corresponding changes using svn, thereby requiring no additional extensions: http://qa-ex-consultant.blogspot.com/2009/10/converting-mercurial-repo-to-subversion.html This worked until I hit a file that had a '@'-sign in its filename which caused issues. The solution, however, was soon found in adding another '@' to the end of all filenames when used as parameter in a call to svn, e.g., svn remove $QUIET_FLAG "$fileToRemove@" |
| |
| Vakantie Dolomieten Italië 2011 | |||
|---|---|---|---|
| 2011-07-04 21:15:23 | |||
| Het heeft even geduurd, maar dan heb je ook wat :)... Het verslag van mijn vakantie in de Dolomieten, Italië is af. Samen met Jan en Patrick weer menig avontuur beleefd. | |||
|
|||
| |
| Bilzen Classic |
|---|
| 2011-05-29 15:00:27 |
| Laatste verandering: 2011-06-12 16:25:49 |
| Update: Foto's toegevoegd van een trotse G-J die met z'n pa op stap gaat Na een midweek met m'n ouders en broer in Mierlo, stond gisteren (als afsluiting) de Bilzen Classic op het programma. Gedurende de week hebben we angstvallig de weersverwachtingen in de gaten gehouden, die varieerden van goed tot uiterst slecht (regen en windkracht 6). Zaterdagochtend ziet het er echter prima uit en bij aankomst in Bilzen schijnt de zon en heerst een blauwe hemel. De beenstukken kunnen dus in de auto blijven en al nadat de fietsen uit de auto zijn, kunnen we naar de inschrijving. Let wel, ik schrijf meervoud, want dit keer fietsen zowel ik als m'n vader. Hij heeft het fietsen de laatste tijd fanatiek opgepakt en nadat we van de week al een tochtje samen gemaakt hadden, rijden we deze toertocht ook (deels) samen. Het is voor pap natuurlijk flink wennen om in de heuvels te fietsen, maar dat gaat hem toch wel vrij aardig af. Bij de eerste pauze (na 29km), zijn de spieren warm en dus zetten we de tocht voort na slechts kort gestopt te zijn. Ondertussen is de wind flink aangesterkt en staat vol op kop als we naar het zuiden rijden. Bij km 49 scheiden onze wegen omdat ik voor de 185km ga terwijl m'n vader aan 105km genoeg heeft. Hij draait van de wind af en ik mag er nog even flink tegenin. In het nu volgende stuk zit ik volledig geïsoleerd. Alle snelle groepen rijden natuurlijk ver voor me op het parcours en ondanks het stofzuigeren, blijft er niets plakken; dus dan maar alleen. Voor het gevoel rijdt het niet lekker en valt de snelheid op de teller zwaar tegen als op stukken vals plat met de wind in het gezicht de teller niet verder wil dan 27km per uur terwijl de benen flink protesteren. In de zuidelijk punt aangekomen, maak ik me op voor de muur van Huy, maar bij de pauze op 140km had de extra lus in Huy al geweest moeten zijn. Wat blijkt: de routebeschrijving die mee is gegeven was van vorig jaar en de extra lus is dit jaar geschrapt omdat de Ronde van België vandaag over de muur voert. Helaas, was een leuk toetje geweest. Het positieve nieuws bij deze controlepost is dat de wind vanaf nu van achter (dan wel van opzij) waait. De volgende stroken gaan dan ook met meer gemak en het stofzuigeren zet voort. Ondertussen gaan de klimmetjes toch wel een stukje minder makkelijk dan ik graag zou zien, maar nog steeds mag ik niet echt klagen en vooral op de vlakkere stroken gaat de grote plaat erop. Aan het eind komt er een select groepje achterop gereden, maar blijft in mijn wiel hangen. Na de derde keer aangeven dat ze wel mogen overnemen, kan ik even plaatsnemen in hun wiel, maar langer dan 10km duurt dat niet, want als ik weer op kop kom rij ik zomaar van ze weg zonder daar erg in te hebben. Met de wind in de rug zijn de laatste kilometers terug naar Bilzen een genot en omstreeks 15.15u bol ik over de meet en zie m'n ouders en broer al staan. De teller geeft uiteindelijk aan 30.6km/u gemiddeld over de 135km na de splitsing, dus zo verkeerd is het ook weer niet gegaan over een parcours dat continu op en af gaat. M'n vader was om 13.15u al terug en heeft dus ook netjes gereden. Bij inlevering van de controlestempels levert de tombola mij nog een pet van de Belgische ploeg op. Al met al weer een lekkere fietsdag. |
  |
| |
|
|
© Gert-Jan de Vries | Sitemap |  |
 |
 |