Weblog

Een zoutarm 2012 gewenst!
2012-01-15 15:50:53
De afgelopen 2 maanden, wel getrapt, maar geen meter vooruit gekomen (in de sportschool; mijn minitochtje van 20km in december, waarbij een leeglopende achterband en koude en natte omstandigheden ervoor zorgden dat ik veel eerder huiswaarts keerde dan gepland). Het heerlijke milde winterweer van dit weekend bracht verandering. Met een o zo lekker zonnetje (vandaag nog wat meer dan gisteren) voerden beide weekenddagen over witte wegen. Zei ik net niet mild winterweer? Jazeker... maar er lag dan ook geen sneeuw. Werkelijk niet te geloven, maar waar iedereen de hand op de knip moet houden tijdens de huidige economische tijden, kan het voor gemeenten en provincies blijkbaar niet op en wordt er voor een godsvermogen aan zout op de wegen gestort. Dat de weersverwachtingen een stabiel weerbeeld aangeven van droog en zonnig weer met temperaturen die in de nacht hooguit net even onder nul komen, doet er blijkbaar niet toe. De strooimachines hebben zelfs de kleinste boeren landweggetjes weten te vinden. Het strooibeleid heeft dan ook niets meer met het weer en de omstandigheden op de weg te maken, het is puur en alleen een verzekeringskwestie (of zijn alle fietszaken in handen van de gemeente? dan weet ik nog wel een andere reden te verzinnen, want de stalen ros roest onder m'n reet weg). Waarom strooien we eigenlijk niet door tot in juli en augustus, ook al vallen de mussen massaal van het dak, want, stel je voor dat het weer toch omslaat. Gewoon het hele jaar rond dagelijks strooien, verdubbelen we meteen de wegenbelasting, want ja, zout en ZOAB gaat niet zo goed samen. O wacht, nog beter: we importeren een zoutvlakte en vervangen asfalt door een zoutlaag (een simpel rekensommetje laat zien dat dat perfect haalbaar is: Het Nederlandse wegennet neemt ongeveer 1000km² in beslag, maar in Bolivia ligt een zoutvlakte die 10x zo groot is en grofweg genoeg zout bevat om iedere weg in nederland van 5m zout te voorzien). De pest voor je nieren, en ook niet al te best voor mensen met een hoge bloeddruk, want het is zouthappen wanneer je je op straat waagt. Vervelend, want het verhoogt de werkdruk van de huisartsen nog verder. Weet je wat, halen we dat ook gewoon uit het basispakket. Komt mooi uit, want hun levensverwachting neemt daarmee drastisch af, kunnen we toch de zorgkosten drukken. O ja... de Nederlandse flora zal de verzilting niet aan kunnen, maar ook dat is geen probleem: we geven het land terug aan de zee! Een stukje door België was een genot: droge wegen! En je glijdt niet weg in de bochten (ja, je leest het goed: het is daar juist niet glad)! Onderweg heb ik vooral lekker om me heen gekeken en genoten van de planten en bomen die nu gelukkig nog voldoende zoet water kunnen vinden. Het fietsen ging wonderwel lekker, al was het aardig bikkelen vanaf het moment dat de teller op zo'n 60km stond, zeker tegen de toenemende wind in. De teller van 2012 is in ieder geval weer van de 0 af, de eerste 140km zitten er alweer op. En vanavond... hoeft er geen zout over de aardappels.

Philips Innovation Experience
2011-09-28 13:35:41
Laatste verandering: 2011-09-28 20:29:59
In de afgelopen dagen vond het Philips Innovation Experience evenement plaats in het Evoluon in Eindhoven. Mijn nieuwe project werd ook gedemonstreerd als één van de speerpunten van onderzoek binnen Philips Research: Heart Failure Re-admission Management on Youtube; Press release on Heart failure readmission management.

Mh2d 2011
2011-09-21 22:07:01
Afgelopen weekend was de, ondertussen traditionele, seizoensafsluiting: de Mergelheuvelland2daagse. Een verslag schrijven was er niet meer van gekomen, maar nu ik zie dat m'n foto (zie hieronder) het gemaakt heeft tot de 'best of', zal ik er toch maar even een paar woorden aan wagen. De weersverwachtingen waren uiterst slecht, maar daar bleek uiteindelijk maar weinig van terecht te komen. Zaterdag was geheel droog, maar wel aan de frisse kant, en zondag nog wat frisser en af en toe een paar spetters. Het terugkerende thema was dit jaar de wind. Alsof de parcoursbouwers nog niet voldoende uitdaging hadden gevonden, stond er een flinke wind die geregeld windkracht 4 a 5 wist te halen. Zaterdag ging de route, na de Loorberg als opwarmertje, België binnen waar verschillende steile helling werd aangedaan, vooral de wat minder bekende klimmen staan op het programma, al komen verschillende hellende stroken nog wel bekend voor van eerdere edities of andere toertochten. Na een vliegende start met de wind voornamelijk in de rug kom ik binnen het eerste uur al bij de pauze (31km in 57minuten -> 32.5km/u gemiddeld). Na 60km wordt het serieus, want dan volgen de klimmen elkaar in rap tempo op. Bovendien staat de wind nu op kop, dus op de wat vlakkere stukken moet ook flink gebikkeld worden. Wanneer er een dikke 100km onder de wielen door is gegaan, begint de snelle start en het werken tegen de wind z'n effect op de benen te tonen en gaat het allemaal wat minder soepel. Ik juich de wat langere en steilere klimmen die ook nu nog bedwongen moeten worden iets minder hard toe, maar kom toch nog steeds aardig boven. Daarnaast passeer ik zo nu en dan wat mensen die ik herken van bij het ophalen van de stuurbordjes bij de start die de 120km doen, terwijl ik ondertussen in dezelfde tijd maar liefst 40km meer heb afgelegd. Dat motiveert wel weer om ook op de laatste paar hellinkjes in Nederland op weg terug naar St Geertruid nog even flink door te halen, ook al zit er net niet meer genoeg macht in de benen om ze in het geheel op de grote plaat te nemen. Na 160km ben ik blij om start-finish weer te zien. 's Nachts (van zaterdag op zondag) heeft het flink geregend en 's ochtends vroeg lijkt het niet zo geweldig te gaan worden qua weer. Ik duik nog even m'n nest in en besluit een uur later nogmaals de buienradar te raadplegen. Nu ziet het er wel goed uit, dus zet ik weer koers naar St Geertruid voor de tweede omloop. Vandaag voert de route voornamelijk over de Nederlandse pukkels en wordt wederom een aanslag op de benen gedaan. Vanaf km 20 is het feest met de éne na de andere helling en vanaf km 30 volgen de Dodeman, Gulpenerberg, Kruisberg en Eyserboschweg elkaar in rap tempo op (allen binnen 15km). Via een klein lusje door Duitsland, waar het een en ander aan regen valt, moet het Drielandenpunt bedwongen worden. Met 70km in de benen en de restanten van gisteren nog overduidelijk aanwezig, voelt het allemaal niet zo lekker meer aan. De wind speelt wederom een overdadige rol en de nog volgende lus van 20km door een saai stuk België (met veel open stukken waar de wind volop tekeer kan gaan) zie ik niet echt zitten. Daarom beslis ik om vanaf hier de bordjes van de korte route te volgen om zodoende op 105km uit te komen. Bij terugkomst is de puf er aardig uit. Het zit er weer op.

Wat een tocht...
2011-09-10 21:33:04
Vandaag zou het zeer zonnig worden, dus was mijn plan om lekker op tijd te gaan fietsen. Helaas bleken vanochtend de wegen kletsnat te zijn en de zon is nergens te bekennen, dus dan maar eerst boodschappen doen. Als dat gedaan is, breekt de zon door en in no-time is de weg droog. De temperatuur loopt ook gauw op, dus ik heb goede hoop dat het vocht wel op zal stijgen en het een aangename, doch warme, dag zal worden. Na op tijd gegeten te hebben, stap ik op de racefiets voor een flinke tocht. Het leek me leuk om in Zuid-Oostelijke richting te rijden en daarbij een stukje langs de Maas te fietsen, dus gaat de route door België richting Maaseik en vervolgens door Nederland weer terug via Stramproy, Weert en Budel, naar schatting (vooraf) zo'n 125km. De eerste 90km gaan heerlijk. Ondanks de tegenwind die af en toe vrij straf was, toch telkens 34-35km/u op de teller weten te houden zonder een centje pijn. Langs de Maas wil ik een terrasje pakken, maar de meeste zitten propvol en kort daarop kom ik op een lang stuk tussen de dorpen in, waar geen enkel terras te bekennen is. In Stramproy is kermis, maar gelukkig nog wel een plekje vrij op het terras. Een glas fris gaat er wel in, want de thermometer geeft ondertussen 28 graden aan (in de schaduw) en met de zeer hoge luchtvochtigheid (mijn inschatting van vanochtend zat er aardig naast) is het lastig om de warmte kwijt te raken. Op het terras staat geen wind, dus de overgang van rijden (met rijwind) naar stil zitten is erg plots. Na bijgetankt te hebben besluit ik maar weer op de fiets te stappen in de hoop wat verkoeling van de rijwind te krijgen. Blijkbaar heeft de pauze niet zo geweldig geholpen qua lichaamstemperatuur want ik heb verschrikkelijk veel moeite om de hitte kwijt te raken. Hoofdzakelijk voor de wind gaat het eerst nog vlot, zeker als ik een relatief saai stuk langs de provinciale weg tref. Met een gangetje van zo'n 38km/u rij ik aan op een kruising, waar ik op de doorgaande (voorrangs-)weg rij. Ik zie een tweetal fietsers het fietspad op rijden, mij tegemoet. Het fietspad maakt hier een bocht (doordat het hier iets verder van de weg ligt), dus ik kan niet precies zien hoe ze rijden, maar het lijkt erop dat ze keurig achter elkaar rijden. De voorste, een oude vent op een elektrisch-ondersteunde fiets blijkt echter links te rijden, op mijn weghelft, zo zie ik iets later. Ik roep nog, en zie hem naar rechts sturen, maar dan besluit hij toch naar links te sturen, juist terwijl ik daar de ruimte probeer te zoeken gezien zijn eerste stuurbeweging. Ik kan niets anders meer doen dan vol remmen en hopen dat ik op tijd stil kom. Met de nodige moeite krijg ik de fiets net op tijd stil, de voorband staat stil op enkele centimeters van zijn fiets, maar mijn lijf heeft nog iets meer momentum en door de lichte kiepbeweging kom ik net met mijn helm tegen zijn borstkas, maar meer dan aanraken was het gelukkig niet. Phew... op het nippertje. Voordat ik kan vragen of hij niets mankeert, krijg ik naar mijn hoofd geslingerd dat ik niet zo hard moet fietsen... ja, nou moeten we de boel niet omdraaien zeg... hij komt hier de weg op gereden, fietst op mijn weghelft (terwijl de weg breed genoeg is om met 4 naast elkaar te rijden) en vertikt het om op te letten in het verkeer. Bovendien viel mijn snelheid best mee, vergelijk het met bromfietsers die ook op dit fietspad mogen (40km/u, al moet ik de eerste nog tegen komen die niet harder rijdt), laat staan met de auto's op de weg ernaast die met 80km/u over de, overigens overzichtelijke (afgezien van die slinger in het fietspad), kruising mogen. Ik maak op uit zijn reactie dat hij niets mankeert en vervolg m'n weg. Kort voor Weert zie ik pijlen staan van het fietsroutenetwerk met de nummers die ik vooraf even genoteerd heb vanuit de routeplanner. Ineens verandert het wegdek in een stuk onverhard... tja... terug? of toch door? ga maar door in de hoop dat het niet al te lang is. Na anderhalve kilometer gelukkig weer asfalt, maar van bordjes geen sprake meer... mijn dank gaat uit naar de anwb... Een behulpzame bewoner die zijn gras aan het maaien is, wijst mij, bij gebrek aan wegwijzers, de juiste richting naar Weert, waar ik dan maar dwars doorheen moet gaan. Ook hier is men geweldig creatief geweest in het aanleggen van de fietspaden, want ik moet menig maal de weg oversteken omdat het fietspad vervolgt aan de andere kant van de weg. Het mooiste volgt nog, want bij één van die oversteken heeft men bedacht dat het wel leuk is om in het midden (waar je wel moet rijden om de haakse bochten aan te snijden) een verdiepte goot te leggen, 1.5cm onder het niveau van de rest van het pad, natuurlijk in exact dezelfde kleur zodat je het niet ziet en ineens je achterwiel een andere kant op voelt gaan. Gelukkig weet ik op de been te blijven. De lol is er nu wel aardig vanaf en bovendien worstel ik met de hoge temperaturen en besluit het tempo omlaag te halen in de hoop iets meer warmte kwijt te raken. In Budel koop ik een ijsje. Ditmaal is er zelfs medische noodzaak voor :)... maar natuurlijk ook gewoon lekker. Ook hier moet ik m'n water aanvullen, want dat is alweer op. Al dat water smaakt me totaal niet meer, maar ik zal wel moeten blijven drinken. Na genoten te hebben van mijn ijsje vervolg ik mijn weg en kom er daarbij achter dat het nog wel iets verder is dan verwacht. Waar ik dacht nog zo'n 15km te moeten zijn het er nog 25... Gelukkig voornamelijk voor de wind, en bovendien heeft het ijsje me goed gedaan en gaat het weer wat makkelijker. De laatste paar kilometers voor Eindhoven zijn echter weer zeer zwaar omdat de hitte me echt te pakken heeft en ik bovendien tegen de kramp aan zit te rijden. Onder de bomen is het wegdek nog steeds nat (hoe is het mogelijk), maar verkoeling biedt dat niet. Ik voel me misselijk en snak naar de koude douche die ik in het vooruitzicht heb. Bij thuiskomst direct onder de koude douche gesprongen... dat doet een mens goed zeg. De misselijkheid is ook meteen weg. De teller blijkt op 140km te staan, met toch nog een gemiddelde van net geen 32km/u. Jammer van die hitte, maar ach... toch wel weer met voldoening gereden. En wat betreft die ouderen op de weg... ik betreur de populariteit van de elektrisch-ondersteunde fietsen want daardoor zijn er vandaag de dag veel meer bejaarden op pad en die rijden niet alleen meer op de paden door het bos, die ik om die reden al mijd, maar ook meer en meer op de doorgaande wegen, omdat ze nu ineens geen last meer hebben van tegenwind. Opletten op het verkeer is aan hen niet besteed, ze rijden breeduit over de weg en een hand uit steken alvorens af te slaan doen ze ook niet. Waar is toch die goede oude tijd dat ze achter de geraniums zaten...

Vakantie Zwitserland 2011
2011-09-03 21:18:41
Ook de vakantie-avonturen die Hein en ik hebben beleefd in augustus van dit jaar zijn verwerkt in een verslag van onze vakantie in Zwitserland.